Omloop van de Veenkoloniën

Voor de mannen van de IJsselstreek stond op 25 maart 2017 de Grote Omloop van de Veenkoloniën op het programma. De eerste ronde in de clubcompetitie, voor de meeste clubteams de belangrijkste competitie van het jaar. Ook de renners en begeleiders van de IJsselstreek willen graag presteren in de reeks van clubwedstrijden. Dus geladen met een fijne dosis gezonde wedstrijdspanning werd er bij het krieken van de dag vertrokken uit ’t Harde. Anne, Gerben en Lukie vertegenwoordigden de begeleiding. De rennersgroep bestond uit Harro, Rik, Kevin, Jasper, Sven en Jurgen. Sven viel in voor Marien die nog niet hersteld was van zijn valpartij in de Ronde van Groningen.

Eenmaal aangekomen in Veendam, waar we zouden starten en finishen, scheen de zon in al haar glorie en leek de wind zich nog een beetje schuil te houden. Meestal hebben renners niet zo’n probleem met een windstille dag maar Jasper had er toch wel een beetje de balen van. Wat zelfvertrouwen wel niet kan doen. Zelfvertrouwen hadden Harro en Rik ook genoeg, hun strakke Bioracer snelpakken van Maxipromo waren immers gearriveerd zodat hun atletische verschijningen niemand meer zou kunnen ontgaan. Moraal is de helft.
Toen het eenmaal tijd was voor de start begonnen de vlaggen toch een beetje te wapperen. Wind! zou het er dan toch van komen? Het resulteerde in ieder geval in een nerveuze neutralisering en een niet minder nerveuze beginfase. De schrik voor waaiers zat er duidelijk goed in. Het duurde alleen ongelooflijk lang voordat er ongeveer halverwege de wedstrijd een eerste breukje in het peloton viel te bespeuren. Een breuk die ook nog ontstond door een valpartij op de kant in plaats van onze vriend de wind. In die fase bleek dat Jaspers zelfvertrouwen niet misplaatst was geweest want hij zat direct mee in de eerste groep. Jurgen probeerde in extremis nog de overtocht naar de eerste groep van twintig te maken, door achter Wim Kleiman aan te springen, maar kon net niet aan zijn wiel komen. We staan ook niet allemaal op het podium van de Ronde van Groningen natuurlijk. Jurgen en Rik wisten zich wel in het wiel van de jagende ploegen in het restant van het peloton te vestigen en bleven zo in de mix. Door het hoge tempo en het smalle, bochtige parcours scheurde het peloton een aantal keren en schoof het ook net zo vaak weer in elkaar. Harro, Kevin en Sven kwamen in dat proces een keer te vaak achter de breuk te zitten en waren daarom aangewezen op achtervolgen met de omvangrijke derde groep. De tweede groep met Rik en Jurgen haalde helaas toch de groep van Jasper in. De derde groep, met drie IJsselstrekers wist de aansluiting niet meer te maken.

Met een groep van ongeveer zestig man zou de finale losbarsten en bleef het tempo hoog, wat resulteerde in de onvermijdbare schermutselingen op de kant. Dat kan natuurlijk maar zo lang goed blijven gaan. Met een kilometer of vijftien te gaan werd het peloton nog maar eens in gang getrokken op de rand van een smalle weg toen er ineens zes leden van de groep op de grond lagen. En ja hoor, Jurgen tuimelde met een perfecte koprol over de fietsen van drie Kanjers heen. Jurgen blijkt dus aardig te kunnen judoën maar met fietsen is het de bedoeling dat je recht blijft. Jasper was weer de enige die net voor de val zat en zo waren Jurgen, door een kapotte fiets, en Rik, doordat hij het door de valpartij ontstane gat niet meer kon dichten, uitgeschakeld. Drie man was al geen sterke bezetting in een groep van zestig en door dit voorval bleef er nog maar een over. Al was het niet de eerste de beste.

Jurgen bleek niet alleen verstand van Judo te hebben, er was ook nog iets van een paar lessen EHBO in zijn verstrooide brein blijven hangen. Wim Kleiman, de beer die Jurgen eerst nog overtuigend zijn hielen liet zien had zijn tong ingeslikt. Door het volledig verspreide veld duurde het nog even voordat er medische assistentie aanwezig kon zijn. Jurgen wist samen met Luuk Loohuis van Kanjers voor Kanjers Wim in een zijligging te brengen en zijn tong uit zijn keel te bevrijden. Niet veel later waren de vakkundige mensen van de EHBO aanwezig en konden de geschrokken jongens rustig ademhalen. Zo hadden de anders toch wat egocentrische renners een gevaarlijke situatie voor een van hun kompanen weten te voorkomen. Een mooi moment op een sportief gezien niet erg geslaagde dag voor de IJsselstreek. Jasper wist nog naar een solide veertiende plek te sprinten en de rest van de jongens kwam niet ver achter dat eerste peloton binnen na een lange dag achtervolgen. Toen Jurgen na event gewacht te hebben om Wim Kleiman te kunnen helpen op een maar iets te grote reservefiets naar de laatste prestigieuze top-honderd plek wist te sprinten hadden zes IJsselstrekers de streep gepasseerd. Vorig jaar zou zes man aan de meet een behoorlijke prestatie zijn geweest voor de toenmalige ploeg. Dit jaar is er wat meer ambitie en deze prestatie strookte daar niet helemaal mee. Een vijftiende plek in het ploegenklassement biedt echter voldoende ruimte voor verbetering, die de mannen in de volgende clubkoersen moeten gaan invullen. Daar is echter alle vertrouwen in. Zeker omdat het geluk in de Veenkoloniën niet aan de zijde van de IJsselstreek was. Dus met een gemoed werd er onder een nog altijd stralende zon vertrokken voor de thuisreis, die een stuk voorspoediger verliep dan de koers van de dag.