Verslag van afgelopen weekend (Braakman en Glazen Stad)

Twee klassiekers in een weekend voor de IJsselstreek. Op zaterdag 8 april werden we aan de start van de Omloop van de Braakman verwacht, en een dag later moesten we opdraven in de Omloop van de Glazen Stad. Twee klassiekers betekent dat alle jongens de kans krijgen om te laten zien wat ze kunnen in een wedstrijd van vier uur, of zelfs nog een beetje meer. In de Braakman, waar een aantal keer over dezelfde Zeeuws-Vlaamse kasseistroken rond Philippine wordt gestoven, was het aan Harro, Rik, Jasper, Sven, Niels, Marien, Ruben en Jurgen om de vullingen los te rijden in de hoop op een mooie uitslag. De begeleiding werd vertegenwoordigd door ploegleider Marc, mekanieker Lukie en verzorgers Gerco en Kris. Met name Jasper en Harro zagen enorm uit naar deze wedstrijd omdat ze verwachtten dat het selectieve parcours met de steentjes in hun voordeel zou kunnen zijn.

Er scheen een heerlijk voorjaarszonnetje, wat gepaard ging met een fijn briesje, dus stonden de mannen in kort-kort aan het vertrek. In de neutralisatie werd op een kaarsrechte weg al twee keer gevallen, wat nog eens dunnetjes over werd gedaan in de eerste bocht van het parcours. Daardoor werd het een hectische start en een snel eerste uur. Er lagen namelijk genoeg kansen om het verschil te maken op de eerste kasseien. Jurgen kwam daardoor te gauw in problemen omdat hij met zijn gebruikelijke relaxedheid nog niet zo’n zin had om na tien kilometer al erg veel energie te in de koers te steken, wat wel nodig was als je het peloton wilde volgen. Binnen een uur was hij het peloton al kwijt en terugkomen was niet zo makkelijk op het bochtige parcours waar het peloton niet stil viel. Niels kwam niet veel later in de problemen in zijn debuut bij de Elite/Beloften. Een topcompetitiekoers is niet de makkelijkste manier om te beginnen en het was allemaal nog een beetje overweldigend. Een mooie ervaring voor Niels, en het kan vanaf nu alleen nog maar meevallen.
De rest van de mannen had meer succes. Jasper, Rik en Marien wisten in het peloton de finish bij de eerste zestig renners te bereiken. Een knappe prestatie maar Jasper had op meer gehoopt, vooral meer wind is waar hij op gehoopt had. Dan kun je ‘’op den duur’’ immers wegrijden met een eerste waaier om met een klein groepje een finale te rijden. Harro Sven en Ruben konden de wedstrijd helaas niet uitrijden. Hoewel ze er weel van genoten hadden, de hele dag in gestrekte draf was net te snel voor Sven en Ruben. Harro was niet geheel succesvol in het ontwijken van een paaltje langs de kant van de weg. Daardoor moest hij erg veel energie steken in een achtervolging van het peloton en moest even na de heraansluiting het peloton gedag zeggen. Ondanks de harde lessen voor een paar van de jongens slaagden we er in een aantal goede ploegen achter ons te laten.

De volgende dag stond voor een vrijwel geheel verse ploeg de Omloop van de Glazen Stad te wachten. Kwintsheul was het decor van vertrek en aankomst en glas was er inderdaad vrij veel. Arjan, Corné, Henri, de gebroeders Coster (Kevin en Patrick), Pieter-Paul en Jurgen moesten de eer van de IJsselstreek verdedigen. Een vrijwel geheel verse ploeg dus, maar Jurgen had van zijn wanvertoning in de Braakman nooit zere benen kunnen krijgen. Wederom was Marc ploegleider. Ook Lukie was weer mee, net als Kris. Het enige nieuwe gezicht in de begeleiding was Nicol.

De omstandigheden leken erg veel op die van de dag voordien. Gepaard met de vele obstakels die de wegen in de Randstad herbergen resulteert dat vaak in nerveuze sprinterskoersen. Over een massasprint was er in het peloton echter geen consensus. Het eerste anderhalf uur werd er onder een hoog tempo mede door de IJsselstrekers aangevallen maar wist er geen groep een echte voorsprong te bemachtigen. Even buiten Delft wist er toch een groep weg te rijden, zonder IJsselstrekers, helaas. De groep van vijftien man, waar nog een enkeling uit zou lossen, ging voor de overwinning rijden.

In het peloton zou er nog voor de elfde plek gesprint worden. Met twee sprinters, Patrick en Arjan welteverstaan, was er nog genoeg om voor te rijden dus. Maar de sprinttrein hoefde nog niet op stoom te komen voordat er door vooral Pieter-Paul en Jurgen werd geprobeerd om met een aantal man het peloton achter te laten. Die inspanningen bleken helaas ook tevergeefs, waardoor we dan toch maar Arjan en Patrick in stelling moesten brengen voor een troostsprint. Ondertussen hadden Corné, die niet op zijn gebruikelijke niveau kon rijden door een nare kiespijn en Henri het peloton moeten laten gaan. Daarin kwamen we met de jonge ploeg een klein beetje tekort. Net zoals we tekort waren gekomen in het lezen van de koers en het aanvoelen van de slag. Dat mag geen schande zijn voor een ploeg met veel beloften in een lastige wedstrijd met een uitstekend startveld.

Hoewel de renners baalden dat de kopgroep gemist was en de ploegleiding graag had gezien dat we ons iets beter bevoorraad hadden ging de hele equipe, met een tevreden gevoel over de vorm en de gedane arbeid terug naar huis. Maar natuurlijk niet zonder even bij de Mac langs te gaan.