Verslag van de Altena Biesboschronde

Verslag van de Altena Biesboschronde door ogen van een renner met het nodige koersadvies.

Vandaag was het zo'n dag, elke twijfel, elke pech, elke lekke band, een keer te vaak niet opletten kan teveel zijn. Plus dat we voor het vertrek toch al zelfmedelijden krijgen.
Het word een zware dag.
De thermometer stond niet al te hoog en de wind leek mee te vallen, maar toen we even onze benen voor de start opgang hielpen werd het wel duidelijk.
De wind zal deze wedstrijd ongetwijfeld hard maken, en dan sturen ze ons ook nog is over een kartbaan waarbij in de voorbespreking ook nog verteld word dat we bruggen overgaan waarbij er geen reling aanwezig is.

Wij Kevin, Patrick, Jelmer, Harro, Marien en Jasper trokken met veel goede moed naar de start.
Allemaal wel een klein beetje zenuwachtig want we weten allemaal wel wat er gaat gebeuren als het startschot valt.

Want die polder heeft altijd gelijk. De wind is je vriend als je er tegen in moet fietsen tijdens training( Want dan kun je sterker worden), maar ook je onverbiddelijke vijand als je te ver achterin de waaier zit.

Als het geluid van het startschot klinkt beginnen de eerste renners al te schreeuwen omdat ze bijna van de kant worden gereden. Meteen klinkt ook het geluid van renners die schreeuwen 'naar voren!' en ze hopen dat er een gek is die hen in de eerste waaier afzet.

Het peloton breekt, kraak en scheurt maar komt na een paar kilometers weer heel even bij elkaar omdat er iemand had bedacht om in die polder toch een paar bomen neer te zetten. Als we dan eenmaal de Biesbosch indraaien alias de kartbaan, is er geen houden meer aan. Koers!

Meteen op dat moment is er ook meteen stress in de ploegleiders auto, Patrick heeft zijn shifter loszitten en deze word geprobeerd tijdens het rijden vast te draaien, wat helaas mislukt. Door het tijdverlies en de manier van koersen van het peloton komt hij echter nooit meer in de wedstrijd.

Vanaf dat moment valt de koers in zijn eerste plooi, zit je hier te ver vanachter moet je met hele goede benen komen om dat nog recht te zetten.
Jasper was gekomen om hier een goede uitslag te rijden dus hij moet meteen die goede benen aanspreken om toch mee te zitten met die eerste waaier en dat lukte hem.
Verder veranderd er van voren eigenlijk heel weinig de in eerste 100 km want er is een kopgroep van ca. 20 man en die geven met z'n allen gas en bouwen de voorsprong uit en er word hoogstens iemand afgereden die even een moment wat zwakte kent.

Daarachter is het veel meer vechten voor je plek, waaiers blijven dicht bij elkaar en lopen telkens weer in elkaar over, dus continu opletten wanneer er weer een bocht komt.
Hoe staat de wind daar? Kan ik schuilen om energie te sparen of moet ik nu naar voren?

Harro die na de snelle start even een slecht moment kende is juist dit het moment om weer op te schuiven en voor Kevin is dit het moment dat de spannings-boog brak.

Marien en Jelmer gedragen zich ook heel goed in deze harde koers, maar na 2/3 van de koers kwam er voor hun een langzame pijnlijke dood en was de wind niet meer hun beste vriend.

Hier kwamen namelijk de langere stukken in het parcours en wat minder draaien en keren, en als je dan eenmaal achterin de waaier zit dan houd het een keer op.
Dit zijn de aller beste lessen voor de renners, soms zit je voor je gevoel nog fris maar kan het ineens snel gedaan zijn omdat de 2 renners voor je niet meer fris zijn en jij voor de zoveelste keer het gat moet dichtrijden.

Voorin begint het langzamerhand de goede samenwerking te verdwijnen, de voorsprong op de achtervolgende groep is groot en stabiel en samenwerking is niet meer nodig.

Demarrage na demarrage volgen elkaar op en dan valt de koers in z'n plooi. Jasper eindigt uiteindelijk in de tweede groep en behaald een mooie achtste plaats, Harro bevestigt dat hij voor dit soort koersen gemaakt is en word uiteindelijk 25ste van de totaal 30 man die de finish halen.
Na een mooi en enerverend dagje worden onze maagjes weer gevuld bij de grote M, uiteraard grote dank aan de ploegleider Gerben, mechanieker Lukie en niet te vergeten verzorgster Anne