PWZ Zuidenveldtour

Circa 150 renners, 7 kasseistroken, nogal wat klinkers en nagenoeg windstil. Dat was het recept voor de PWZ Zuidenveldtoer 2017.


Onder begeleiding van Gerben, Nicol en Kris gingen de volgende mannen van start in Dalen: Niels, Rik, Jelmer, Corné, Jorjan, Henri, Ruben en Marien. Er werd ouderwets verzameld bij 't Harde en de Lichtmis, en vol goede moed gingen we op weg naar Drenthe.


Na de auto geparkeerd te hebben bij de kleedruimte in Nieuw Amsterdam, gingen we op zoek naar koffie. Ondertussen maakte Kris onze fietsen piekfijn in orde. Op advies van Ruben werd een shortcut genomen over het sportveld richting de permanence, die goed uitpakte. We hoefden alleen een hekje te 'overwinnen'..


Na de koffie gingen we het hekje weer over om ons om te kleden. Om onze gebrekkige geheugens te helpen herinneren wanneer de kasseistroken zouden komen, maakte Nicol last minute nog wat geheugensteuntjes voor op de fiets. Nadat Nicol de rennersbenen in een beetje olie gezet had en we de blitse nieuwe schoenen van Henri bewonderd hadden, vertrokken we richting de start in Dalen. Maar liefst 9 km fietsen, de toon voor een lange dag was gezet.


Toch had iedereen er wel zin in. Bijna alle IJsselstrekers bevonden zich op de eerste startrij. Uiteraard was er weer eens een leuke neutralisatie, deze keer zonder valpartijen. Wat we van vorig jaar nog wisten, was dat met name de laatste kasseistrook beslissend was, en we daar dus voorin moesten zitten.


Doordat er vrijwel geen wind stond, werd er in de eerste kilometers aardig doorgereden. Rik en Marien sprongen verschillende keren mee, maar er zat geen IJsselstreker bij de 10 man die na een kilometer of 30 wegsprongen. Na ongeveer 45 kilometer begon Marien samen met een Kannibaal aan een zinloze chasse patate die een stille dood stierf. Ondertussen peddelde het peloton rustig verder. De kopgroep had toen al ongeveer 4 minuten voorsprong.


Eerste uitvallers in de koers waren Gerben en Kris, de ploegleidersauto gaf er de brui aan. Alarm richting uiteindelijke redder Marc, die de STMA ploegleidersauto vanaf Harderwijk in koers bracht.


Jorjan, die z'n eerste koers reed na zijn valpartij in de ronde van Zuid-Holland, had de pech dat zijn shifter losrammelde. Omdat hij deze nog wel nodig dacht te hebben, meldde hij zich voor een snelle actie bij Kris. Hij sloot wel weer aan in het peloton maar voelde helaas z'n lichtje langzaam doven. Vlak daarna kreeg Ruben, die met goede benen gestart was, pech. Hij sprong op een reservefiets en reed als een snelheidsmonster terug naar het peloton. Hier bleken de benen uiteindelijk net niet goed genoeg meer.

 

Niels, die afgelopen weken hard getraind had om ook hier een mooie dag te hebben, kon gemakkelijk meekomen. De kasseien waren vandaag echter niet zijn vrienden, en bij de laatste kasseistrook zat hij helaas te ver van achteren.

 

Tijdens de laatste kasseistrook, na ongeveer 85 kilometer, brak het pas echt. Helaas hadden we niet goed genoeg opgelet om bij de laatste strook echt van voren te zitten. Iedereen zat te ver van achteren om met een groep van ongeveer 35 man mee te springen.


Ook Corné was het lot niet gunstig gezind. Aanvankelijk goede benen, maar moest liefst 2x stoppen om wielproblemen op te lossen. En de schifting bij de laatste kasseistrook kende geen genade voor hem.


Jelmer, Rik en Marien kwamen met z'n drieën in de derde groep terecht, achter de kopgroep en het peloton. Beroerde was echter dat er in deze derde groep niet echt gereden werd. Rik had het zo makkelijk, dat hij tijdens koers bepaalde minder complimenteuze opmerkingen kon plaatsen over het Drentse 'ambachtsstraatwerk'. Sommige klinkerwegen lagen er namelijk bij als een mooie kasseistrook.


Henri, die hier vorig jaar met een lekke band afscheid moest nemen, zat eerst in dezelfde groep. Door een mislukte manoeuvre van een cameramotor werd hij echter half van de laatste kasseistrook gereden. Het ontstane gaatje kon hij net niet meer dichtrijden.


In de uitgestrekte verzorgingsstrook stonden Nicol en Gerco (in verkeerd tenuetje) om ons van nieuwe krachten te voorzien. Die waren wel nodig, want na de verzorging was het nog zo'n 80 kilometer.

En dan nog de laatste 2 plaatselijke rondes. Jelmer was zo ongelukkig om hier lek te rijden. Met dank aan de Kannibaal werd hij voorzien van een nieuw wiel, en had hij nog genoeg kracht over om weer aan te sluiten bij de groep. Ondertussen reden we op 4 minuten achterstand van de uiteindelijke winnaar, Rick Ottema. Tijdens de laatste kilometers waren er nog wat schermutselingen, Rik kon hier nog wegsluipen met een paar man en werd 52e, Marien eindigde als 66e. En verder uiteraard knap van Jelmer, die als eerstejaars z'n 200 km koers inclusief lekke band gewoon uitrijd (74e)!


Uiteindelijk een mooie dag gehad, helaas beroerd dat we op de laatste kasseienstrook niet 20 plaatsen verderop zaten. Maar dat moet dan uiteraard weer een harde les zijn voor de volgende keer..

Er werd deze keer niet gegeten bij de Mc Donald. Of nee, toch wel...