Olympia’s Tour 2017

Op dinsdag 5 september was het dan eindelijk zover. Het grote avontuur voor de IJsselstreek, de grootste beloftenkoers in Nederland, ging van start met een proloog in Eelde-Paterswolde. Sterker nog, we hadden de eer om af te trappen met onze joker Arjan Arentsen. Wellicht heeft zijn naam er iets mee te maken. Hoe dan ook een feestje voor de club. De andere renners aan de start waren Kevin Coster, Rik Wielink, Maarten Junte, Harro Groeneveld en Jurgen Timmerman. De begeleiding werd gevormd door verzorgers Gerrit Koops en Mark Polinder, mecaniciens Lukie Brink en Kris Arenstsen en ploegleider Marc Zonnebelt.

Na verzameld en geluncht te hebben in Vledder, waar we de eerste drie dagen zouden verblijven, was het om zes uur tijd voor de start van Arjan. Na een snelle start rolde Arjan door naar een sterke tijd van 5.28 over het parcours van ongeveer vierenhalve kilometer. De enige IJsselstreker die het parcours nog net iets sneller af wist te raffelen was Jurgen, met een tijd van 5.26. Dat was vijf seconden te langzaam voor de blauwe trui van beste clubrenner maar niettemin een mooie start waarmee hij 36e werd. Kevin en Rik hadden de pech te moeten start tijdens een regenbui maar zaten toch heel dicht op de tijden van Arjan en Jurgen. Harro en Maarten kwamen ook zonder problemen de proloog door.

 

Woensdag 6 september stond de eerste ‘’echte’’ etappe op het programma voor de jonge coureurs. Bij het ontbijt was al te zien dat het een lastige dag ging worden. Regen en wind beukten op de ruiten van het hotel. Samen met het vele draaien en keren, alsook de smalle soms slechte wegen en een kasseienstrook twintig kilometer voor het eind is dat een garantie op een slagveld. Vlak na het startschot in start- en finishplaats Assen had Arjan alweer een primeur.

De eerste kopgroep van Olympia’s Tour had met de rappe Harderwijker een IJsselstreker als instigator. Samen met Jordi Talen wist hij 25 seconden weg te rijden bij het peloton, wat er niet al te lang over deed de vluchters weer in te rekenen. Daardoor kwam er ruimte voor een nieuwe vlucht van dertien man. Deze vlucht zat vol met kanshebbers voor de eindwinst die elkaar goed verstonden. De winnaar zou dus uit deze groep komen. Dat betekende niet dat het peloton daarachter stilstond. Het hoge tempo en de harde wind leidden ertoe dat na tachtig of negentig kilometer koers het peloton in vele stukken uiteen was geslagen. Alleen Jurgen wist zich in het eerste deel te handhaven en naar een 35e plek te fietsen, waarmee hij steeg naar de tweede plek in het klassement voor clubrenners, vijf seconden achter leider David Dekker. De andere mannen kwamen allemaal vlak achter hem in kleine groepjes over de streep gestoven.

 

Een dag later, konden de jongens met hun los gemasseerde bijna zo uit bed op de brandschone Krush rollen voor de etappe Uffelte-Vledder. De finish was echt letterlijk voor het hotel. De start was in Uffelte, waar men uiterst gastvrij was. Wat volgde was een zenuwachtige maar saaie etappe waar een vlucht wegreed, zonder IJsselstrekers helaas, en de koers werd gecontroleerd door de BMC-ploeg van leider Pascal Eenkhoorn en SEG racing van sprinter Fabio Jakobsen. In de laatste drie kilometers kwam Maarten dan nog wel vervelend ten val in een poging zich te plaatsen voor de sprint, het had geen gevolgen voor zijn klassement doordat iedereen in dezelfde tijd werd geplaatst. Alle IJsselstrekers de dag dus doorgekomen zonder tijdsverlies maar wel met een afdruk van een voorblad op een van de renners.

 

Regen, als er een boek over de vierde dag van Olympia’s Tour zou worden geschreven moet dat wel het centrale thema zijn. Het schijnt op momenten droog geweest te zijn maar de renners hebben niettemin de hele dag een straal water met zand tussen al dan niet in de ogen gehad. Ook de wind was weer van de partij en leek weer te spelen met de renners alsof het speelgoedsoldaatjes waren. Het peloton is ontelbare keren gescheurd en er zijn in het gedrang ontelbaar veel bijna-valpartijen gebeurd. Voor Harro maakten het hoge tempo en de hectiek, in combinatie met een ketting en pignon die niet zo lekker klikten deze etappe een brug te ver. Lang heeft hij in zijn eentje achter het peloton aan gestreden maar het mocht niet baten. De andere IJsselstrekers hadden het ook niet makkelijk. De meesten werden een paar keer gelost maar wisten ook weer aan te sluiten. Mede door de uitstekende afstemming van de koers en de dienstregeling van de regiotrein, waar het peloton een mooie plaspauze aan overhield.

Uiteindelijk kwamen de andere vijf IJsselstrekers in het peloton, wat in de finale weer samenklonterde over de finish. Waarna een rit naar Reuver op het programma stond, waar de tweede accommodatie van de week was gevestigd.

Een mooi vakantiehuisje voor de renners en een mooi vakantiehuisje voor de begeleiding. Dat alles op een bosrijk Landal park met een fantastisch buffet. Precies wat je wilt.

 

De start van de zaterdag-etappe was na een uitstekend ontbijtbuffet, met de fiets in slechts een paar minuten te bereiken. Rik en Arjan hoopten in de vroege vlucht te zitten op het lichtjes glooiende parcours wat deels door Duitsland  liep. Dat plan liep voorspoedig totdat Arjan lek reed op een onaangekondigde vluchtheuvel en Jurgen zijn taken dan maar over probeerde te nemen. Zoals gebruikelijk was de groep die in de counter op een aanval van Jurgen wegreed de definitieve vlucht van de dag. Vier renners kregen de gecontroleerde ruimte om het avontuur aan te gaan maar werden teruggepakt in de finale doordat een tweetal ploegen zeer hard op kop van het peloton reden. Te weten Dimension Data en WV De IJsselstreek. Jawel, de groen-witte brigade kreeg een ouderwetse straftraining voorgeschreven. Niettemin werd er door de renners en begeleiding met volle teugen genoten van het samenwerken en het euforische gevoel wat er ontstaat als je een peloton op de rekker achter je ziet. Een bewijs aan onszelf dat we de koers mede kunnen maken, waar we na een paar dagen volgen toch aan hadden getwijfeld. In de absolute finale werd de controle echter weer overgenomen door BMC en SEG  en moesten we ons tevreden stellen met vijf man, vol moraal, in de buik van het peloton.

 

De laatste dag, zondag, de Limburg-etappe. De Bemelerberg, Gulperberg, Schweiberg, het Mheerelindje en nog vele andere hindernissen lagen tussen de renners in Margraten en uitrijden of misschien wel gewoon een heel mooi resultaat aan de finish in Noorbeek. Jurgen stond namelijk nog altijd tweede in het klassement van de beste clubrenner op vijf seconden van David Dekker en had zicht op het blauwe truitje. Rik ging niet van start in een etappe die hem erg goed zou moeten liggen. Flevolandse windvlagen stoven over de Limburgse heuvels en bliezen de löss over de weg.

 

Na een razendsnel begin stond de eerder genoemde wind bovenop het plateau na de Bemelerberg schuin tegen. Een slecht moment om weg te rijden en dus het uitgelezen moment om te demarreren. Vijf man wisten zich los te maken van het peloton waarna Jurgen er in zijn eentje naar toe spartelde. Niet veel later gevolgd door een renner van Sunweb. Jurgen voelde in de eerste kilometers dat de benen op de laatste dag wel eens tekort konden schieten om de hele dag met de besten mee te rijden en de jongste telg uit de Dekker stamboom te verschalken. Daarom ging hij geïnspireerd door de aanvalsdrift van Contador een dag eerder maar voor het offensief. Met de misschien wel ijdele hoop de koers hard te maken, een voorsprong te nemen en op het eind aan te kunnen klampen bij een favorietengroepje.

 

Ongeveer 130 van de 173 te verrijden kilometers en een hele mooie ervaring later was het gedaan met Jurgens aanval. Eerst kwam leider Pascal Eenkhoorn alleen langs, wat hoopvol stemde voor het slagen van zijn plan. Maar niet veel later sloten de eersten van het peloton alweer aan waarna er nog een zooi renners op de rekker over Jurgen heen kwamen gevlogen. Daarbij nog altijd de drager van de blauwe trui. Jurgen wist op dat moment wel hoe het zat. Geen blauwe trui. Ook Maarten zat nog altijd in het peloton en probeerde Jurgen zolang mogelijk in zijn aanklamperij bij te staan.

Helaas werden de twee IJsselstrekers op een van de klimmetjes toch uit de wielen gereden door de frissere toppers en waren ze veroordeeld tot het uitrijden van de koers in de grupetto. Op een paar minuten van de winnaar kwamen ze halfdood binnen gewaggeld op het Mheerelindje. Arjan en Kevin hadden na lange strijd de koers iets eerder moeten verlaten en voegden zich dus bij de vele uitvallers van de laatste etappe.

Het vele op de kant rijden en klimmen was ze iets te veel geworden. Jurgen verloor helaas zijn tweede plaats in het klassement om de blauwe trui. Hij zakte in de bus naar de vierde plek in dat klassement. Toch overheerste de tevredenheid over het halen van de vlucht in de zwaarste etappe van de week en het halen van de finish met twee man.

 

Nadat Jurgen eindelijk onder de douche vandaag was gekomen was het tijd om met een moe en voldaan gevoel de bus aan te slingeren en naar de Veluwe terug te karren.

 

Bedankt aan alle mensen die mogelijk hebben gemaakt dat we van start konden gaan in deze historische wedstrijd met o.a. onze sponsoren Mazo Hout en vloerenbouw, Arentsen dienstverlening, Krush Bikes en onze vaste clubsponsoren, alsook aan de lieverds die ons deze week zo uitstekend hebben begeleid!

 

Hierbij een samenvatting van de laatste dag door L1:

 

https://l1.nl/l1sprt-slotetappe-van-olympias-tour-in-noorbeek-131701/